خدايا، حکمت قدم هايي را که برايم بر مي داري بر من آشکار کن،
تا درهايي را که به سويم مي گشايي، ندانسته نبندم
و درهايي که به رويم مي بندي ، به اصرار نگشايم
یامَن اِسمُهُ دَوا وَ ذِکرُهُ شَفاء
تا سنگِ صبورِ این دل در به دری
از حالِ منِ شکسته دل، با خبری
آهسته بیا ،دلم نفهمد که توئی
حالا که تو از کوچه ی ما می گذرد..
شهید کوچه های سرد و تاریکم ،شهید جاده های دور و بی عابر
پناه چتر های مانده در طوفان، شهید روز های رفته از خاطر
تو از من می گریزی عشقه یا نفرت ؟ تو با من آشنایی دوست یا دشمن ؟شهید جنگ هر روزی که می بینی، کنار لاله ها بنویس اسم من
چه فرقی می کند، یا من از این طوفان به ساحل می رسم یا موج یا قایقکنار لاله ها بنویس یک سرباز ،کنار لاله ها بنویس یک عاشق
ببین آغوش اطمینان و آرامشف ببین دیواره تن پوش تو جان منببین فانوس دنیای تو روشن شد به یاد چشم های مهربان من
کنار لاله ها بنویس اسمی که پناه خواب آرام پرستوهاستشهید بی پناهی های آدم ها، شهید برکه ی آرامش کوه هاست
امید راه های رفته تا امروز، شهید کوچه های ساکت و سردمپر و بالی از این پرواز می گیرم، به جای دست و بازویی که گم کردم
امشب ای ماه به درد دل من تسکینی
آخر ای ماه تو همدرد من مسکینی
تو فرزند کدام نسل پاکی؟
تو از کدامین دشت روییده ای قاصدک!؟
چه کسی سینه دریاییت را پاره پاره کرده؟
کدام دست ناپاک خون پاک تو را ریخته؟
به کجا سفر می کنی؟
دور از خانه و شهر خویش؟!
دور از دستهای پینه بسته پدر و قلب شکسته مادر!؟
.
.
.
سبز و آباد باد! آن خاکی که سینه اش را آرامگاه پیکر پاک تو کرده
و خوش بر آن آسمانی که سایه بان آن خاک شده!
.
و ما باز هم شرمنده ایم
ای دو چشمانت چراغ شام یلدای همه
*
*